One of the greatest conductors of our times, Marin Alsop has been appointed as the artistic director of the Vienna Radio Symphony Orchestra, becoming the first woman to take up the role. But being a pioneer for women on the international classical music scene for almost two decades, it is just one among her many firsts. Marin Alsop has been Music Director of the Baltimore Symphony Orchestra since 2007, again as the first female conductor and Principal Conductor & Music Director of the São Paolo Symphony Orchestra since 2012. She also conducts international orchestras, and she is now joining us from London where she will be conducting the British Orchestra of the Age of Enlightenment.

Maestra Marin Alsop, thank you very much for being with us.

First, I would like to ask how you feel about being hailed as the first woman for so many times? Being the one who incessantly has to explain why there are few like you?

MARIN ALSOP: The thing about being a woman is getting a little bit old and a little bit tired. But you know that the fact that there can still be firsts for women indicates that clearly, we need to be still vigilant about making progress, ha?

I.E.: You must have encountered prejudice during your career. Did any orchestra resist your authority for example and if so how did you cope with such attitudes?

M.A.: Well you know I mean anyone in the position of leadership and authority is resisted at moments. So, it is very difficult to understand whether this is something related to gender or because you are in the leadership role. I don’t really interpret challenges could be based on gender. You know I accept the role of a leader and along with that role comes certain expectations and challenging authority is one of those. So, I mean it is a matter being able to navigate those paths when you are in a leadership role regardless of whether you are a man or woman.

I.E.: Then could you describe your leadership style, you stress being a messenger…

M.A.: The role of a conductor is to be the messenger of the composer and that’s our first responsibility. Our utter responsibility is to the composer and to the music. So, I think when you always keep your priorities clear then you are a better leader because then everyone who is following and engaged in the process understands what their priorities are.

I.E.: In an interview, you said: “The hardest thing for me is always to get a big sound from the orchestra without being very demanding or apologizing.” Could you comment on that?

M.A.: Well I think I was speaking in terms of, you know as a young conductor what challenges did I have in terms of gesture and getting certain things out of an orchestra. At first, I think it was very difficult to extract a very strong sound without feeling that I was being too brutal with the orchestra. And so, these are issues all conductors have to cope with and you have to go sometimes against your own personal nature because I am not a very brutal person but sometimes the music requires me to be brutal. And so, a lot of conducting is almost like acting. Because you have to go against your natural instinct in order to serve the composer. And you know without apology, I suppose, is a very important way to proceed as a leader.

I.E.: The Vienna Radio Symphony Orchestra, which you will take the post as of September 2019 is Vienna’s third-ranked orchestra, behind the Philharmonic and the Symphony orchestras. But I believe it is the most inclusive one. How do you feel about this appointment and what are your plans during your tenure with them?

M.A.: I am very excited about this new adventure, this partnership with the Vienna Radio Orchestra. The orchestra has a long history of innovative programming, they play a lot of contemporary music, the music of our time. They have a lot of outreach to various communities. They’re involved in education, in digital media being the radio orchestra and they have television outlet. So, I think there is a lot of opportunities to be inventive, to be relevant to the time we live in and also to carry on this incredible musical tradition that is at the heart of Vienna.

I.E.: You started learning the piano at two, the violin at five, and you decided to become a conductor at 9 when your father took you to see Leonard Bernstein conduct a Young Person’s Concert in New York. What was it about Bernstein that fascinated you at the time?

M.A.: Well, I think at the time being nine, I don’t really remember except that I loved watching him jump around and not getting trouble. I think that was truly intriguing to me that he could be so enthusiastic and enjoying himself so much in classical music and nobody was yelling at him. Because I was always being yelled at so I think it was more of an erratic interest at my part, but I think somewhere subliminally, without really understanding intellectually yet -because I was so young-, I think I really admired the way he shared his love of music. Not just with the musicians but also with the audience. He talked to the audience and that there was a clarity of passion, of purpose and passion with him and that really spoke to me. And it didn’t seem to have to conform to any rules, but it was a genuine love for what he was doing and I wanted to live like that. You know it was so appealing to me.

I.E.: Because you were so young and being fascinated with Bernstein, this question came to my mind, could his style be the why you are so keen on curating concerts for children and young people… Maybe to fascinate and win them as he did for you?

M.A.: Oh, yes, it is possible, you know, I mean, I think that Bernstein became the very important role model for me on many levels, not just as a conductor but also as a leader, as an educator, communicator and that’s all in there somewhere. You know how deeply it influenced me I don’t know but I think so much of what he did for music transcended that elite inhabitant tower and really spoke to me directly . And that was really appealing to me because I don’t like feeling isolated or as part of a clique or as part of an elite group. I like diversity, I like difference, I like access for everyone. And I think many of these he stood for. I just naturally gravitated towards as well.

I.E.: I saw at least twice that conductors putting down the baton and walk off probably because they were not happy with the audience. Did you ever do that?

M.A.: Of course not. That thing is ridiculous. I think sometimes it can be frustrating as when the audience is not in the right space to concentrate or focus but then it’s our responsibility to draw them in, not to reprimand or berate them. So, I don’t know. I was once in the audience member when the conductor turned around and gave a lecture about coughing. I was so uncomfortable and I wondered to myself I thought if I didn’t adore classical music I probably never come back. Do you know what I mean? I think that’s a terrible statement to make to people. So, it is not what I would do, it’s not what I am.

I.E.: You stress that the audience is critical. Could you elaborate and what are the qualities of the good audience.

M.A.: First of all, I think, any audience that shows up is a good audience.  I am always excited that people want to come to a concert and it is our responsibility to try to make it an experience that is memorable and moving and emotional and exciting. I think there is all kind of audiences. It is a privilege. We have to remember that it is really a privilege and the music doesn’t come to life until the audience comes and every concert is different, because, each of those audience members that have decided to come. So, I think the audience is really critical, I think we need to explain to them they are an important part of the creative process. That makes them feel I think valued and they are really involved in something exciting.

I.E.: I know that you are committed to creating as many learning opportunities for women conductors as you possibly can. Could you tell us about your fellowship program and similar activities?

M.A.: Sure, in 2002 I started a fellowship program for women conductors called Taki Concordia Conducting Fellowship and we had 12 recipients. 5 of them are now American music directors and the rest of them are working with major orchestras as assistants or they have their own orchestras. So, they are all doing phenomenally well. But the idea behind this fellowship is to really tailor each fellowship to the winner. So, taking the person wherever she is in her career and trying to create opportunities that will benefit her specifically and also create opportunities for the conductor to make mistakes and to learn and to evolve and get feedback. It is really trying to give them as much learning and nurturing as possible.

I.E.: It is wonderful what you said, giving them a space to make mistakes. Because for women to succeed they have to be better than their male counterparts in every work, every field. Thank you for creating…

 M.A.: Yes, I believe strongly that, you know we learn so much more from our mistakes then we do from our success. And it’s really important to have that safe space to make mistakes and be able to recover from them.

I.E.: What do you suggest and advice to women who aspire to take the podium as you do?

M.A.: Listen, you have to follow your passion. If this is your passion, I think it is a great career. It is a wonderful life. I love it. I can’t wait to wake up every day and study and meet all the wonderful musicians I get to work with. I would say, as far as advice goes, the most important thing I believe is to work as hard as you possibly can and not give up. Also, always be proactive about finding new ways to learn and to better yourself as a conductor. And then I think you will always succeed.

I.E: I think we should keep this advice in all areas of our lives, for all kinds of work. Thank you Maestra, I hope we can have you here in Turkey sometime in the future.

M.A.: I look forward to it.

You can listen to this interview at Medyascope

Read more

Işın Eliçin: Türkiye’nin İdlib’e askeri müdahalesi Astana’daki görüşmeler çerçevesinde kararlaştırılan “çatışmasızlık bölgeleri” kapsamında ve Rusya ile İran’ın onayıyla gerçekleşti. Ancak siz Türkiye’nin buradaki askeri varlığının “sorunlu” olduğunu söylüyorsunuz ve “hazmetmesi güç bir siyasi uzlaşma”ya dayandığına dikkat çekiyorsunuz. Anlatır mısınız neden?

Sam Heller: Herşeyden önce varılan anlaşmanın ne olduğunu bilmiyoruz. Türkiye’nin kuzeybatı Suriye’ye müdahalesiyle ilgili belirsizliğin nedenlerinden biri bu. Astana’daki çerçeveyi Rusya, İran ve Türkiye arasında varılmış bir anlaşma belirliyor. Belli ki İdlib’i merkez alan kuzeybatı Suriye için bir tür uzlaşmaya da varılmış. Ama koşulları kamuoyuyla paylaşılmadı ve Türkiye’nin müdahalesi, görülebildiği kadarıyla, Astana’daki anlaşmanın en azından bazı maddelerine uymuyor. Özellikle de çatışmasızlık bölgelerinde El Kaide’nin dışlanacak ve nihai olarak da Cibhet El Nusra ve IŞİD’in hedef alınacak olmasıyla ilgili mutabakat bakımından. Bizim Türkiye’nin bölgeye müdahalesi sırasında sahada gördüğümüz kanıtlar, kimi Türkiyeli yetkililerin yaptığı açıklamalar, bu hükümlerle uyuşmuyor. Keza Hayat Tahrir El Şam’ın beyanları da öyle. Hayat Tahrir El Şam, Suriye El Kaidesi Cibhet El Nusra’nın son versiyonu. Türkiye’nin müdahalesine dair resmi beyanda bulunmadılar, ama grup üyelerinden bazıları medya ile görüştü ve Türkiye’nin kuzeybatı Suriye’ye asker göndermesini nasıl yorumladıklarını anlattılar. Görünüşe bakılırsa Türkiye, kuzeybatı’ya Hayat Tahrir El Şam ile vardığı bir anlaşma uyarınca girmiş. Yani burada Hayat Tahrir El Şam’a karşı bir müdahaleden değil, bu cihatçı grupla koordineli bir müdahaleden söz ediyoruz.

Işın Eliçin: Evet, bu koordinasyon meselesi Türkiye’de de konuşulmuştu. Söylediklerinizin altını çizeyim: Astana çatışmasızlık bölgeleri, El Kaide ile ilişkili grupların dışlanmasını öngörüyor, fakat Türkiye kuzeybatı’da El Kaide ile ilişkili bir grupla koordinasyon içinde harekete ediyor, diyorsunuz. Konuyla ilgili makalenizde (http://medyascope.tv/2017/11/29/sam-heller-suriyedeki-turk-askeri-varliginin-gelecegi/ ), Türkiye’nin askeri müdahalesinin El Kaide’ye karşı olarak düşünebilecek olsa bile, kesinlikle Tahrir El Şam’a karşı olarak görülemiyeceğini yazmıştınız. Bu ikisi arasındaki farktan bahseder misiniz? Ne kadar önemli bu ayrım?

Sam Heller: Ayrımı çizmek zor. Bu fark Türkiye’nin stratejik planlamasını ne ölçüde belirliyor, onu da söylemek zor. Türkiye hükümeti ya da ordusu için bunun temel bir hedef olup olmadığını bilemiyorum. Hayat Tahrir El Şam ve El Kaide arasında fark var mı, evet böyle bir fark oluşuyor. Ama bu Türkiye’nin planının parçası mıydı bilemiyorum. Yine de sahada böyle bir durum oluşmaya başlamış görünüyor. Hayat Tahrir El Şam ilk önce Cibhet El Nusra idi, geçen yıl ismini Cibhet El Şam’a çevirdi, bu yılbaşında da bazı başka muhalifleri de bünyesine katarak Hayat Tahrir El Şam oldu. Bu dönüşüm sürecinde, bugün gelinen noktada Hayat Tahrir El Şam, El Kaide’nin uluslararası liderliği ile yollarını ayırmış görünüyor. Başlangıçta yol ayrılığı sahte iken, zaman içinde gerçekten kopuşla sonuçlanmışa benziyor. Dolayısıyla şu anda Hayat Tahrir el Şam’ın çekirdeğini oluşturan liderlerin –ki kıdemli cihatçılardan, tehlikeli insanlardan söz ediyoruz- El Kaide’ye muhalif olduğunu ya da ondan ayrıldığını görüyoruz. Türkiye’nin askeri müdahalesi, Hayat Tahrir El Şam’ın liderliği ile kurduğu ilişki vasıtasıyla, grup içindeki bazı çelişkileri de derinleştirmişe, bölünmeleri hızlandırmışa benziyor.  Örneğin daha önce grubun merkezinde değil de dış çepherinde olan El Kaide’ye yakın cihatçılar, ya da Türkiye ile işbirliğine karşı çıkanlar şimdilerde yalnızlaştılar. Dolayısıyla Türkiye’nin müdahalesinin ve Hayat Tahrir el Şam ile işbirliğinin bu kişileri örgütten uzaklaştırıp, bir anlamda tecrit edilmelerine yol açtığını söyleyebiliriz.

Işın Eliçin: Bu sözünü ettiğiniz tecrit edilmiş kişiler hala aynı bölgede ve silahlı değil mi?

Sam Heller: Evet, kesinlikle. Pratikte bu kopmaların ne anlama geldiğini bilmiyoruz. Bu insanlar hala kuzeybatıda dolanıyorlar ve Hayat Tahrir El Şam’la da hala belli ölçüde ilişkileri devam ediyor. Bir kaç tanesi geçenlerde Hayat Tahrir El Şam (HTŞ) tarafından tutuklanmıştı ama tutuklanma nedenleri El Kaide ile ilişkilerinden ziyade HTŞ’yi grup olarak sürekli bölmeye çalışmalarıyla ilgili. Dolayısıyla bölgede cihatçıların azaldığını söyleyemeyiz. Bu El Kaide’ye biat etmeye devam eden cihatçılar bağımsız gruplar halinde, HTŞ ile yanyana hatta kısmen onun gözetiminde bölgede varlıklarını sürdürüyorlar.

Işın Eliçin: Türkiye’nin İdlib’deki askeri varlığını “sınırlı” bulduğunuzu yazmıştınız. Yani mülteci akınını önlemek ve Kürtlerin toprak kazanımını engellemek gibi başlıca çıkarlarını korumasına yetecek güçte bir varlık ama İdlib’in “çöküşünü” önlemeye yetmez, diyorsunuz. “Çöküş” olarak tabir ettiğiniz nedir ve Türkiye bunu önlemek için ne yapmalı? Ya daTürkiye  neden bunu önlemeli?

Sam Heller: Çöküşten kastım, Esad rejimi ve onun uluslararası müttefikleri tarafında düzenlenecek dışarıdan bir saldırı. Şu aşamada kanaatim odur ki, böyle bir saldırı mutlaka olacak. Ne zaman bu belli değil, ama Esad ve rejimi ülkenin tamamı gibi kesinlikle İdlib’i de geri almak istediklerini sürekli dile getiriyorlar. Şimdilik bir plan olarak duruyor bu. Türkiye’nin askeri müdahalesi YPG’nin -bu bölge özelinde Afrin’den öteye- daha fazla genişlemesini ve İdlib’den Hatay’a yeni bir büyük göç akınını engellemek amacını taşıyor. Ayrıca İdlib’deki sivilleri gerçekten korumak istediklerine de inanıyorum. Dolayısıyla Türkiye şimdilik sınırlı sayıda askerini İdlib’in kuzey ucuna -teknik olarak Halep’in içine ve Afrin’in güney köşesine- yerleştirdi. Bu kadarıyla varlığı, İdlib’de karışıklık, çatışma çıkması halinde YPG’nin ilerlemesini kesmeye yeter. Ayrıca yeni göç dalgasında insanları barındırabilecekleri bir tür tampon bölge yaratılmasına da yeter. Fakat Türk ordusu daha güneyde konuşlanmadı. Yani Hayat Tahrir El Şam ve diğer muhalif gruplarla, rejim güçleri arasındaki aktif hatlara konuşlanmadılar. Oysa gerçekten çatışmasızlık bölgesi oluşturmak ve böyle bir bölgeyi korumak için tam da bu hat anahtar konumunda. Normal olarak Türkiye’nin bu hattın bir tarafını denetlemesi ya da en azından gözetim altında tutması gerekirdi ama henüz bunu görmüyoruz. Kanımca mevcut durum, çok aşamalı bir planın birinci aşaması. Belki diğer aşamaları hayata geçirmek güçtür; belki bunun için hem Astana’nın diğer garantörleri Rusya ve İran ile hem de HTŞ’nin kendisi ile çeşitli tavizler, uzlaşmalar içeren anlaşmalara gidilmesi gerekiyordur. Mevcut durumda ise, Türkiye’nin askeri varlığı Afrin’in doğu ucuna, kuzeybatı Suriye’de HTŞ’nin kontrolünde olmayan tek yere, küçük bir cebe sıkışmış görünüyor.

Işın Eliçin: Astana süreci, çatışmaların durdurulmasını öngörmekle birlikte sözkonusu bölgelerde muhalif grupların yönetimsel siyasi yapılar oluşturmasını desteklemiyor. Ama Türkiye’nin asker bulundurduğu her iki bölgede de bu tür yapıların olduğunu, hatta Fırat Kalkanı bölgesinde bu tür oluşumların bizzat Türkiye tarafından desteklendiğini görüyoruz. Bu yönetim modelleri hakkında bilgi verebilir misiniz? Türkiye Rojava modeline alternatif mi yaratıyor?

Sam Heller: PYD’nin özerk yönetim modeline yanıt olduklarını düşünmüyorum. Bu yapıların Astana anlaşmasının neresine oturduğunu da göremiyorum. Çünkü Astana pek çok şey olabiliyor. Başlangıçta Astana, çatışmasızlık bölgelerinin yaratılması için bir çerçeve idi; ama zamanla Astana’nın diğer garantörlerinin dahil olması gerekmeyen, birbiriyle alakası olmayan bir takım anlaşmalar yapmak üzere Rusya tarafından kullanılan teorik bir çerçeveye dönüşmüş durumda. Humus kırsalı ve Şam yakınlarında doğu Guta’daki çatışmasızlık bölgelerinde kullanıldı bu çerçeve. Kağıt üstünde, buradaki çatışmasızlık bölgelerindeki yönetimsel modellerin daha sonra Suriye devletine bağlanması öngörülüyor. Kuzeybatı’da ise Suriye ayaklanmasının başlamasından bu yana muhalefetin kontrolündeki bölgelerde ortaya çıkan yönetim pratiklerinin evrimleşmiş bir hali mevcut. Yani kasaba ya da şehirlerde hizmetleri ve yönetim işini gören belediye meclisleri gibi yapılar ve onların üzerinde de asıl nüfuz sahibi olan daha ulusal düzeydeki yapılar. Türkiye’nin müdahale ettiği bölgelerde bir miktar sapma gözlemliyoruz. Bu da Türkiye’nin bu bölgedeki nüfuzu ve siyasi erkiyle alakalı. Fırat Kalkanı bölgesindeki yerel idareler üzerinde Türkiye’nin daha etkin nüfuzu, daha etkin yönetimi ve politikaları var. Askeri olarak da, komşu Türkiye’deki yöneticiler olarak da bu böyle. Yani yerel yapıların belli ölçüde Türkiye tarafından şekillendirildiğini söyleyebiliriz. Kuzeybatı’da ise HTŞ’nin yönetim projesinin yürülükte. Aslında Türkiye’deki bazı haberlere baktığımızda bunun da Türkiye tarafından cesaretlendirildiği anlaşılıyor. Bu bölgede HTŞ destekli “(Ulusal) Selamet Hükümeti” adıyla bilinen bir yönetim var. HTŞ kendi hizmet idaresini buna entegre etmiş. İdlib merkezli ama eyaletin tümüne de büyük ölçüde yayılmış. Fakat sahadaki görüntü daha karmaşık. İdlib’de örneğin hizmet dağıtımında uluslararası destek alan başka yapılar da var ve özerkliklerini koruyor gibiler. Kasabalarda da Selamet Hükümeti’ne entegre olmamış yerel meclisler var. Kuzeybatı’nın kuzey ucunda, Türk askerlerinin konuşlandığı cepte, siyasi olarak HTŞ’den tamamen bağımsız bir yönetim var. Selamet Hükümeti ile tüm muhalif bölgeler için tasarlanan ama nüfuzunu çoktan yitirmiş olan Geçici Hükümet arasında da husumet var. Geçici Hükümetin merkezi Fırat Kalkanı içinde kalıyor ama kuzeybatı’da da sınırlı bir varlıkları var. Onlar da diğer yapılarla rekabet etmeye çalışıyorlar. Yani kuzeybatı Suriye’de Türkiye ya da başka bir güç tarafından gerçek anlamda bir master plan uygulamak çok zor görünüyor.

Işın Eliçin: İdlib’de kaç kişi yaşıyor ve kimler yaşıyor?

Sam Heller: Tam sayıyı bilmek güç ama İdlib’in merkezi ve civarında muhaliflerin kontrolündeki bölgelerde 2 milyonu aşkın kişi yaşadığı tahmin ediliyor. Bu iki milyonun yaklaşık yarısını da Suriye’nin dört bir yanından evlerini terk etmek zorunda kalarak gelmiş insanlar oluşturuyor. Bu insanların bir ksımı daha önceden buraya gelmişler ama çoğu yakın zamanda, Humus ve Şam kırsalındaki “uzlaşma” ve “tahliye” anlaşmaları çerçevesinde buraya getirildiler. Yani Suriye rejiminin daha önce muhaliflerin elindeki bölgelere girdikten sonra uzlaşılmaz bulup otobüslere doldurarak kuzeybatıya gönderdiği insanlar çoğu. Son derece kırılgan bir durumdalar, yardıma muhtaçlar ve işler kuzeybatıda daha kötüye giderse en çok onlar tehlike altında olacaklar.

Işın Eliçin: Bu ilginç bir durum, yani Suriye rejiminde yaşayamayacak bir milyon kişi, silahlı gruplar ve toplamda 2 milyonu aşan bir nüfus… Daha önce Esad rejiminin saldırması olasılığından bahsetmiştiniz.  Türkiye’nin de buradaki varlığını düşünürsek, bunu yapabilirler mi gerçekten?

Sam Heller: Bilmek zor. Birçokları Esad rejiminin kuzeybatıyı geri almakta askeri olarak çok zorlanacağını düşünüyor. Benim tahminimse, Esad rejiminin ve onu destekleyen Rusya ve İran’ın ateş gücünün herhangi bir hedefe hep birlikte yüklenmesi halinde, muhalefetin buna direnmesinin imkansız olduğu yönünde. Yani böyle birşey olduğunda muhalifler kaybedeceklerdir. Dolayısıyla burada belirleyici olan zamanlama, siyasi irade ve tercih. Özellikle de rejimin destekçisi Rusya’nın zamanlaması, iradesi ve tercihi. Bunu da Rusya’nın kuzeybatı’da yaratılan çatışmasızlık bölgesinden tatmin olup olmayacağı belirleyecek. Tek umut Rusya’nın askeri bir sonuç yerine doğrudan ya da dolaylı olarak bir çeşit sponsor olmayı kabul edeceği bir durumun yaratılması. Bence kuzeybatı direnirse tümüyle pasifize etmek zor olacaktır. 2 milyonluk nüfusun dışında bölgede aralarında kaybedecek hiçbir şeyi olmayan, ölmeye hazır cihatçıların da olduğu çok sayıda muhalif savaşçı var ve asimetrik savaş taktikleriyle kolay teslim olmayacaklardır. Dolayısıyla burası belki de asla tamamen pasifize edilemeyecek bir yer. Fakat Rusya hava gücüyle bastırısa, bombalar yağdırılırsa kabus gibi bir durum yaşanır, çok sayıda sivil ölür. İsyancılardan ziyade asıl kaybedenler siviller olacaktır.

Işın Eliçin: Ne yazık ki Suriye savaşı boyunca bu tür kayıpların yaşandığını gördük, örneğin Halep’te. Dolayısıyla bu kadar çok sivilin ölmesini göze alamazlar diyemeyiz maalesef, öyle değil mi? 

Sam Heller: Hayır, diyemeyiz korkarım. Bu savaşın taraflarının çoğunun sivillerin bekaasını düşünerek hareket ettiklerini söyleyemeyiz. Hele de Esad rejimi ve müttefikleri için hiç söyleyemeyiz. İşin bu yönünü düşündüklerini sanmıyorum, ama bu bölgeyi başarılı bir şekilde pasifize edebilmenin zorlukları belki onları Türkiye’nin de yardımıyla daha müzakere edilmiş bir çözüm bulmaya itebilir. Umut edilebilecek olan da şu anda sadece bu.

Işın Eliçin: Doğru, belki Türkiye de bunu yapmaya isteklidir ama neyin karşılığında? Bu sorunun ucunu açık bırakıp, Afrin’i sormak istiyorum. Türkiye’nin buraya askeri müdahale olasılığından, planlarından söz ediliyor. Bu konuda yorumunuz nedir ve böyle bir müdahalenin sonuçları neler olabilir?

Sam Heller: Türkiye’nin Afrin’e saldırıp saldırmayacağını bilemem. Türk ordusu ve hükümeti bilir bunu. Ama Türk siyasi liderliğinin defalarca YPG’nin kontrolündeki bölgelere saldırı tehdidinde bulunduğunu ama hiçbirini hayata geçirmediklerini söyleyebilirim. Tel Abyad olsun, Tel Rifat olsun, Menbiç olsun, Fırat Kalkanı’nın köşelerinde bu tür saldırılar olmadı. Benim izlenimim, bu tehditlerin genellikle Türkiye’nin buralara saldırmak için diğer uluslararası güçlerle müzakere ettiği zamanlarda dillendirildiği yönünde. Afrin’e gelince… Türkiye Afrin’e saldırmak için Rusya’dan onay alırsa, çok şaşırırım. Rusların böyle birşeye izin vereceğini sanmam ve bu anlamda Afrin meselesi Rusya’nın kararına bağlı. Evet, şu sıralarda Afrin’e yönelik Türkiye’den gelen bir tehdit var ve bence bu Ruslar için olağan bir durum. Çünkü muhtemelen bu tür tehditleri ülkenin diğer yerlerindeki operasyonlarda YPG’ye karşı koz olarak kullanıyorlar. Rusya ve YPG arasındaki ilişki, müzakereler, diyalog artık her ne ise, Afrin’le sınırlı değil. Ülke geneline yayılmış durumda. Deir Ez Zor örneğinde olduğu gibi. Dolayısıyla bence Türkiye’nin tehditleri, Rusya için bu ilişkiyi yönetmekte yararlandığı bir tür koz.

Işın Eliçin: Peki son soru olarak, sizce ABD Ankara’nın hep talep ettiği gibi Türkiye’yi YPG’ye tercih edecek mi bundan böyle?

Sam Heller: Şu ana kadar Amerikalıların böyle bir “ya biz ya onlar” tarzı seçim yapmaktan hep kaçındıkları görülüyor. Seçmek zorunda kalmak isteyeceklerini sanmıyorum. Tabii iş oraya gelirse bence ABD Türkleri tercih eder. Amerikalıların ifadesiyle, YPG IŞİD’e karşı mücadelede değerli bir ortak. Türkiye ise stratejik bir ortak. Türkiye ABD için çok önemli ve ilişkiler ne kadar soğusa ya da zarar görse de ittifakın bozulacağını sanmam. Buna mukabil, bence ABD’nin birdenbire YPG’den vazgeçmesini ya da bu bölgeden çekilmesini şu aşamada beklemek de gerçekçi olmaz. En azından bütünüyle bunu yapmazlar. Yine de Amerika’nın ne yapacağını kestirmek zor çünkü ülkedeki politika yapma süreçleri düzgün işlemiyor. Başkan’dan ya da ordu yetkililerinden bir sürü açıklama, mesaj geldiğini görüyoruz ama hiçbiri koordineli değil. Dolayısıyla bu mesajları bütünlüklü ve tutarlı bir karar alma mekanizmasının ürünüymüş gibi okumamalı. Ben şu aşamada Amerika’nın YPG’nin kontrolündeki bölgelerde mevcudiyetini sürdüreceğini ve bu varlıktan Suriye’deki savaşa, kapsamlı bir siyasi çözüm bulunması sürecinde baskı gücü olarak yararlanacağını öngörüyorum. Bu arada da Türkiye ile ilişkilerdeki gerilimi yatıştırmaya çalışacaklardır.








Read more

Geçen hafta amerika birleşik devletleri’nde görülmeye başlanan, kamuoyunda Reza Zarrab /Rıza Sarraf davası olarak bilinen, ancak Zarrab’ın sanık değil tanık sandalyesinde karşımıza çıktığı, Halkbank eski genel müdür yardımcısı Mehmet Hakan Atilla’nın yargılandığı dava, gündemin başlıca konusu. New York’taki duruşmaları takip eden gazeteci ve yazar Elif Key davanın aktörleri ve izleyicileri hakkında çok ilginç gözlemler paylaşıyor.

Elif Key ile Zarrab/Atilla davasından izlenimler

Read more

Amerikalı film yapımcısı Harvey Weinstein’ın kabarık cinsel taciz sicilinin ortaya çıkması ardından, Hollywood hemen her gün yeni bir benzer taciz ifşaatıyla sarsılıyor. Son olarak İzlandalı Şarkıcı Björk Danimarkalı yönetmen Lars Von Trier’le deneyimini Facebook hesabından paylaştı.
Kadınların her yerde sessizliklerini bozmasından cesaret bulduğunu söyleyen Björk, açıklamasında Lars Von Trier’in adını anmıyor, tacizcisinden “bir Danimarkalı yönetmen” olarak bahsediyor. Ancak İzlandalı şarkıcı şimdiye dek sadece tek bir filmde, Lars Von Trier’in yönettiği Karanlıkta Dans’ta başrol aldığı için, onu kast ettiği aşikâr. İşte Björk’ün Facebook paylaşımı:

Dünyanın, cinsler arasında eşitliğe en yakın olan yerlerden birinden geldiğim ve müzik dünyasında zorlukla kazanılmış bir bağımsızlığa sahip olduğum güçlü bir konumdan geldiğim için, artistlik mesleğine adım atar atmaz daha düşük seviyede bir varlık olarak aşağılanmamın ve cinsel olarak taciz edilebilirliğimin norm haline gelmiş olduğunu, bunu mümkün kılan ve cesaretlendiren destekçileri ile yönetmenin işine taş koyduğumu çok net gördüm. Yönetmenin oyuncularına dokunup taciz etmesinin evrensel bir durum olduğunu ve sinema kurumunun buna izin verdiğini anladım. Yönetmeni mükerrer kereler geri çevirdiğimde, surat asıp beni cezalandırdı ve ekibinde beni çalışılması güç biri olduğum yanılsaması yarattı. Fakat ben güçlü, ekibim harika olduğu için, üstelik oyunculuk dünyasına dair hırslarım dolayısıyla kaybedecek bir şeyim olmadığından, oradan çıktım gittim ve izleyen yıllarda iyileştim. Ama aynı yönetmenle çalışan diğer artistlerin bunu yapamama ihtimali beni kaygılandırdı. Yönetmen bu oyunun tamamen farkındaydı ve daha sonra yaptığı filmin benimle deneyimine dayandığına eminim çünkü ona karşı çıkan ilk kişi bendim ve bundan sıyırmasına izin vermedim. Kanımca benim meydan okumamdan sonra, artistleriyle daha adil ve anlamlı ilişkiler kudu. Yani umut var.
Umalım ki bu açıklama bütün artist ve aktörlere destek olsun.
Artık bunu durduralım.
Dünyada değişim dalgası var.


Björk ve Lars von Trier’in Karanlıkta Dans filminin çekimleri sırasında sıklıkla tartıştıkları biliniyor. Film 2000 yılında Cannes Film Festivali’nde Altın Palmiye ödülü almıştı. 2011 yılında ise von Trier GQ’ya verdiği mülakatta, Björk’ün Avustralyalı oyuncu Nicole Kidman’a bir mektup yazarak yönetmenin Dogville adlı fiminde oynamamasını salık verdiğini söylemişti. Buna rağmen Kidman bu filmde rol almıştı.

Read more